Kalendarium

Najważniejsze wydarzenia z historii jarocińskiego klasztoru franciszkanów:

1933 - Kuria Prowincjalna Wniebowzięcia NMP z siedzibą w Katowicach rozpoczęła rozmowy z właścicielami gruntów w Jarocinie oraz władzami Archidiecezji Gnieźnieńskiej w sprawie lokalizacji kolegium (Niższego Seminarium Duchownego). Propozycję osiedlenia się zakonników w Jarocinie zgłosił architekt Leon Adamski, który budował kościół Chrystusa Króla. Zarząd prowincji zaakceptował propozycję Jarocina i przychylił się do budowy klasztoru w mieście powiatowym, leżącym przy jednej z ważniejszych linii kolejowych w Wielkopolsce - z Katowic do Poznania. Teren, na którym miał stanąć klasztor i kościół, należał do jarocińskiej fundacji katolickiego szpitala św. Ducha i był położony za miastem na tzw. Tumidaju.

10 listopada 1933 - ojciec prowincjał Augustyn Gabor poinformował proboszcza jedynej w tym czasie parafii w Jarocinie - księdza kanonika Ignacego Niedźwiedzińskiego, że Kongres Definitorium Prowincji Wniebowzięcia NMP zaakceptował zakup terenu. Skierował także list do Prymasa Polski kadynała Augusta Hlonda, powiadamiając go o planowanym zakupie gruntu pod Małe Seminarium Duchowne w Jarocinie i poprosił o wyrażenie na to zgody. Od gminy kościelnej zakupiono grunt o pow. 11,5 ha oraz sąsiadujące z tym gruntem mniejsze parcele, należące do właścicieli prywatnych. Kupiono też budynek mieszkalny z przeznaczeniem na mieszkanie dla zakonników do czasu wybudowania klasztoru.

21 lutego 1934 - przełożonym nowej placówki został ojciec Barnaba Stokowy - dotychczasowy gwardian w Kobylinie.

21 kwietnia 1934 - Kuria Prymasowska wydała pozwolenie na budowę tymczasowej kaplicy drewnianej.

13 maja 1934 - kaplica został poświęcona przez ojca prowincjała Augustyna Gabora.

17 września 1934 - rozpoczęto budowę kolegium. Kosztorys wykonany przez autora projektu architekta Leona Adamskiego wynosił 1.565.000 zł. W dwupiętrowym budynku miało się znajdować: 10 sal wykładowych, jedna aula, cztery duże sypialnie, dwie biblioteki, 43 cele dla zakonników, pięć klatek schodowych i 38 innych, mniejszych pomieszczeń. Całkowite zakończenie budowy przewidywano na 1936 rok, jednak trudności finansowe nie pozwoliły na realizację tego planu. Materiały na budowę częściowo kupowano, a częściowo wyrabiano na miejscu, np. cegłę. Glinę do jej wyrobu wydobywano z terenu budowy. Przy budowie zatrudniani byli za wynagrodzeniem pracownicy z Jarocina i okolic (ok. 180 osób). Obok świeckich pracowali także bracia zakonni, którzy zajmowali się głównie pracami ciesielskimi i stolarskimi. W dwa lata od rozpoczęcia budowy wypalono 800 tys. sztuk, a rok później - 1.600 tys. sztuk.

9 września 1937 - do Jarocina przyjechał generał zakonu franciszkanów ojciec Leonard Maria Bello.

grudzień 1938 - franciszkanie zamieszkali w części północnej wybudowanego gmachu klasztornego (w kształcie litery „L” o dł 73,75 m - trzy piętra). Rok szkolny 1939/40 miał być pierwszym rokiem kształcenia chłopców w jarocińskim kolegium.

wrzesień 1939 - wybuch wojny spowodował przerwanie budowy klasztoru i kościoła. Budynek został zajęty przez Niemców, którzy urządzili w klasztorze Pośrednictwo Pracy (Arbeitsamt), ośrodek zdrowia, biura wojskowe, magazyny sprzętu lotniczego. W kaplicy urządzono kuźnię. Zakonnicy z Jarocina rozproszyli się po Polsce. O. Mateusz Hatko i br. Tadeusz Grzegorczyk przyłączyli się do Wojska Polskiego. Zginęli 25 września w czasie bombardowania Warszawy. Gwardian o. Barnaba Stokowy dostał się do obozu koncentracyjnych - najpierw do Oświęcimia, a później do Dachau. W Jarocinie z zakonników pozostał jedynie brat Walenty Szczypa, który w czasie okupacji pracował jako elektryk i mieszkał u rodziny Frąckowiaków. Musiał ukrywać fakt, że jest franciszkaninem. Część kościelnych szat i wyposażenia zakonu ukryto, a dzwony zakopano w ziemi.

18 lutego 1945 - do Jarocina powrócił pierwszy zakonnik - ojciec Romuald Warzecha. Po zapoznaniu się ze stanem klasztoru i kaplicy udał się do Katowic, żeby złożyć sprawozdanie zarządowi prowincji. Po powrocie wraz z ojcem Makarym Żogałą rozpoczął prace porządkowe w kaplicy.

15 kwietnia 1945 - drewniana kaplica została ponownie otwarta. W pustych pomieszczeniach klasztornych uruchomiono przedszkole prowadzone przez siostry elżbietanki. Placówka funkcjonowała do 30 września 1951 roku. Pierwszym gwardianem klasztoru został ojciec Chryzostom Kurek, który miał być także rektorem Niższego Seminarium Duchownego po jego uruchomieniu. Ponieważ do otwarcia kolegium jednak nie doszło, ojciec Chryzostom został przeniesiony do kolegium w Nysie. W tym czasie władze miejskie chciały w klasztorze umieścić posterunek Milicji Obywatelskiej, gdyż uważały, że budynek nie jest należycie wykorzystany. Nowym przełożonym w Jarocinie został o. Idzi Tic. Zarząd miejski w Jarocinie wystosował 24 listopada kolejne pismo do gwardiana i prowincjała Antoniego Golikowskiego w sprawie planów umieszczenia w budynku klasztoru biur urzędów i instytucji oraz mieszkań dla kilku rodzin (na parterze i pierwszym piętrze).

grudzień 1945 - ojciec Idzi Tic zwrócił się z prośbą o zgodę na otwarcie i poświęcenie kaplicy przygotowanej na korytarzu trzeciego piętra. Prośbę uzasadniał brakiem miejsca w kaplicy drewnianej i trudnościami ogrzania jej w okresie zimowym. Pierwszą mszę św. w nowej kaplicy była pasterka.

1947 - uruchomione zostało Niższe Seminarium Duchowne w Jarocinie. Rektorem został ojciec Elzeary Tatarczyk. W 1950 roku, po likwidacji kolegium w Nysie, liczba uczniów w Jarocinie wzrosła z 43 na 100.

20 marca 1950 - uchwała władz PRL o przejęciu przez państwo tzw. „dóbr martwej ręki”. Na tej podstawie 2 marca 1951 roku przejęto część klasztoru w skrzydle północnym oraz fragmenty konstrukcji skrzydła zachodniego i południowego, a potem przekazano je na rzecz Technikum Drzewnego w Jarocinie.

2 lipca 1952 - do klasztoru przybyła komisja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z decyzją o niezwłocznym zamknięciu Małego Seminarium oraz przejęciu pomieszczeń po Kolegium Serafickim. Po likwidacji kolegium prowincjał postarał się o zgodę na otwarcie w Jarocinie nowicjatu. Pozwolenie uzyskano 26 sierpnia. Nowicjat trwał do 25 sierpnia 1953 roku.

3 lutego 1957 - Do Jarocina przyjechał Prymas Polski ksiądz kardynał Stefan Wyszyński. Gwardian ojciec Wojciech Kaczmarczyk wykorzystał to spotkanie jako okazję do poruszenia kwestii budowy kościoła, również w związku z planowanym podziałem Jarocina na trzy parafie.

sierpień 1957 - klasztor otrzymał relikwie św. Antoniego z Padwy.

15 października 1959 - pożar drewnianej kaplicy. Przyczyny pożaru nie zostały nigdy wyjaśnione. Został ugaszony bardzo szybko z pomocą straży i żołnierzy z jarocińskiej jednostki wojskowej. Z powodu zniszczeń podjęto decyzję o zamknięciu kaplicy. Nową, tymczasową kaplicę urządzono w jednym z pomieszczeń starego klasztoru (w holu na drugim piętrze).

18 października 1959 - gwardian ojciec Franciszek Potocki poświęcił nową kaplicę. Aż do wybudowania nowego kościoła msze św. i nabożeństwa odbywały się na klasztornym korytarzu. W następnym roku franciszkanie otrzymali pozwolenie na odprawianie mszy św. polowych w okresie letnim.

3 stycznia 1961 - Prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński erygował ośrodek duszpasterski przy klasztorze. Mianował ojca gwardiana Franciszka Potockiego administratorem przy kaplicy św. Antoniego w Jarocinie. Nowy ośrodek obejmował ulice: Batorego, Chrobrego, Glinki (od nr 15), Łanowa, Polna, Leszczyce, Leśna, gen. Bema, Malinowskiego, Opłotki (od nr 13), Traugutta, Plac Dębina, Prądzyńskiego, Podchorążych, Słowackiego (od nr 34 i 35).

14 lipca 1965 - przełożonym klasztoru i ośrodka duszpasterskiego został ojciec Serafin Niedbała.

1969 - w związku z brakiem kapłanów w archidiecezji gnieźnieńskiej o. Klaudiusz Grześczak został wikariuszem w parafii Chrystusa Króla. Od lipca 1970 roku wikariuszem był przygotowujący się do wyjazdu na misje do Afryki ojciec Eleuteriusz Klimczak.

29 kwietnia 1974 - Wydział do Spraw Wyznań Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu przekazuje informację o możliwości starania się o lokalizację oraz uzgodnienie projektu budowy kościoła i klasztoru. Prośby składane były od 1958 roku.

25 czerwca 1974 - gwardianem jarocińskiego klasztoru i osobą odpowiedzialną za budowę zostaje mianowany ojciec Sylwin Wojdanowicz.

13 września 1976 - naczelnik miasta i gminy Jarocin wydaje zgodę na budowę kościoła i klasztoru na terenie należącym do franciszkanów. Projekt wykonał mgr inż. Tadeusz Kowalczyk z Puszczykowa.

listopad 1976 - początek budowy kościoła i klasztoru. Pracami kierują mistrzowie murarscy Kazimierz Rzepczyk z Jarocina i Jan Jóźwiak z Ludwinowa.

4 października 1979 - konsekracja górnego kościoła oraz poświęcenie klasztoru w czasie uroczystości ku czci św. Franciszka z Asyżu.

3 kwietnia 1980 - przeniesienie wyposażenia tymczasowej kaplicy ze starego budynku klasztoru do kościoła.

26 czerwca 1980 - gwardianem został ojciec Kanizy Koźlik.

12 stycznia 1981 - W jarocińskim klasztorze, z powodu przepełnienia w domu zakonnym Osiecznej ponownie został umieszczony nowicjat.

22 czerwca 1981 - porozumienie Zespołu Szkół Zawodowych w Jarocinie i zarządu prowincji, w wyniku którego klasztor wynajął stare pomieszczenia klasztorne na użytek szkoły aż do czasu prawnego uregulowania kwestii własności czyli odsprzedania części wynajmowanego budynku.   

10 lutego 1982 - pierwsze śluby w Jarocinie złożyło 7 nowicjuszy. Do nowicjatu przyjęto kolejnych 11 kandydatów.

9 maja 1982 - Do jarocińskich franciszkanów przybył generał zakonu - o. John Vaughn. Była to już druga wizyta najwyższego przełożonego zakonu w Jarocinie.

5 października 1984 - z powodu małej liczby braci likwidacji uległ nowicjat. W miejsce nowicjuszy do Jarocina przybyło 5 braci, którzy mieli uzupełnić wykształcenie średnie (z tego powodu byli oni nazywani humanistami). Opiekunem został o. Kanizy Koźlik.

12 lipca 1985 - podpisana została umowa w sprawie sprzedaży części starego klasztoru szkole.

styczeń 1990 - po śmierci ojca Kanizego Koźlika (23 grudnia 1989 roku), nowym wychowawcą postulantów został o. Pius Turbański. Zakonnik przybył do Jarocina już po raz drugi w historii wspólnoty. Po raz pierwszy w klasztorze mieszkał od września 1968 do czerwca 1971 roku.

19 marca 1991 - powstała nowa prowincja p.w. św. Franciszka z Asyżu z siedzibą prowincjała w Poznaniu (w klasztorze przy Placu Bernardyńskim). Do nowej prowincji został włączony klasztor franciszkanów w Jarocinie.

maj 1991 - pierwsza kapituła nowej prowincji. Nowym gwardianem w Jarocinie został mianowany ojciec Grzegorz Błoch, który był jednocześnie wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym we Wronkach.

sierpień 1992 - po rezygnacji ojca Grzegorza nowym gwardianem został ojciec Korneliusz Mroziński (do tej pory proboszcz parafii w Witaszycach).

12 grudnia 1995 - śmierć ojca Serafina Niedbały, wieloletniego gwardiana i proboszcza parafii.

czerwiec 1997 - gwardianem został o. Erwin Urbaniak - wykładowca patrologii i patrystyki w WSD we Wronkach.

lipiec 1997 - rozpoczął się remont dachu na kościele i klasztorze, a część parkingu wyłożono kostką brukową.

sierpień 1997 - do klasztoru w Jarocinie przybył o. Pius Turbański, który już po raz trzeci w historii należał do konwentu jarocińskiego.

sierpień - wrzesień 1999 - kolejne remonty w kościele i klasztorze. Stropy zostały ocieplone wełną mineralną.

23 października 1999 - druga zabawa taneczna w klasztorze.
10 maja 2002 - nominacja ojca Sylwina Wojdanowicza na gwardiana w jarocińskim klasztorze.

styczeń 2003 - udostępnienie pomieszczeń w klasztorze na potrzeby punktu krwiodawstwa.

2 października 2004 - poświęcenie kapliczek z tajemnicami różańcowymi w ogrodzie przyklasztornym przez prowincjała o. Adriana Buchcika.

15 maja 2005 - sprowadzenie do jarocińskiego klasztoru relikwii z Fatimy.

2 maja 2008 - umiera o. Pius Turbański - najstarszy zakonnik prowincji św. Franciszka z Asyżu. Uroczystości pogrzebowe w Jarocinie odbyły się 6 maja.

23 listopada 2008 - ojciec gwardian Sylwin Wojdanowicz został odznaczony przez zarząd główny PCK odznaką honorową IV stopnia za zasługi dla krwiodawstwa.

17 maja 2009 - obchody jubileuszowe z okazji 75-lecia pobytu franciszkanów w Jarocinie.

1 lipca 2009 - ojciec Lesław Szymborski został mianowany nowym gwardianem.

14 grudnia 2015 - wizytacja przed kapitułą, poświęcenie przez wizytatora ojca Dymitra Żeglina biblioteki parafialnej „Francesco”, która mieści się w jednej z salek dolnego kościoła, placówka rozpoczyna działalność z początkiem 2016 roku.

13 maja 2016 - nowym ministrem prowincjalnym Prowincji Świętego Franciszka z Asyżu Zakonu Braci Mniejszych Franciszkanów z siedzibą w Poznaniu zostaje wybrany ojciec Bernard Jarosław Marciniak, który przez rok po święceniach (2003-2004) był wikariuszem w Jarocinie.

16 maja 2019 - wybór nowego zarządu (definitorium) prowincji św. Franciszka z Asyżu. Jego członkiem został wybrany pochodzący z Jarocina - ojciec Eliot Dariusz Marecki

1 lipca 2019 - po 10 latach ojciec Lesław Szymborski przestaje być gwardianem. Urząd obejmuje proboszcz - ojciec Sofroniusz Rempuszewski, który jest najmłodszym zakonnikiem w historii jarocińskiej parafii oraz poznańskiej prowincji, któremu powierzono funkcję gwardiana i proboszcza.

1 września 2019 - decyzją prowincjała biblioteka „Francesco” staje się kolejną po Wronkach i Toruniu filią Biblioteki Głównej Prowincji Świętego Franciszka z Asyżu w Poznaniu

październik 2019 - w jarocińskim klasztorze ma powstać infirmeria „Franciszkańska Przystań” - miejsce dla starszych i schorowanych zakonników.